Eclogue VIII. The Sorceress (Latin)

Virgil English VIII Pastorum Musam Damonos et Alphesiboei, immemor herbarum quos est mirata iuvenca certantis, quorum stupefactae carmine lynces, et mutata suos requierunt flumina cursus, Damonos Musam dicemus et Alphesiboei. tu mihi seu magni superas iam saxa Timavi sive oram Illyrici legis aequoris, en erit umquam ille dies mihi cum liceat tua dicere facta ? en erit ut liceat totum mihi ferre per orbem sola Sophocleo tua carmina digna coturno ? a te principium, tibi desinam. accipe iussis carmina coepta tuis atque hanc sine tempora circum intra victrices hederam tibi serpere lauros. Frigida vix caelo noctis decesserat umbra, cum ros in tenera pecori gratissimus herba. incumbens tereti Damon sic coepit olivae. D. Nascere praeque diem veniens age, Lucifer, almum, coniugis indigno Nysae deceptus amore dum queror et divos, quamquam nil testibus illis profeci, extrema moriens tamen adloquor hora. incipe Maenalios mecum, mea tibia, versus. Maenalus argutumque nemus pinusque loquentis semper habet, semper pastorum ille audit amores Panaque, qui primus calamos non passus inertes. incipe Maenalios mecum, mea tibia, versus. Mopso Nysa datur. quid non speremus amantes ? iungentur iam grypes equis aevoque sequenti cum canibus timidi venient ad pocula dammae. incipe Maenalios mecum, mea tibia, versus. Mopse, novas incide faces; tibi ducitur uxor. sparge, marite, nuces; tibi deserit Hesperus Oetan.

sparge, marite, nuces; tibi deserit Hesperus Oetan. incipe Maenalios mecum, mea tibia, versus. o digno coniuncta viro, dum despicis omnis dumque tibi est odio mea fistula dumque capellae hirsutumque supercilium promissaque barba, nec curare deum credis mortalia quemquam. incipe Maenalios mecum, mea tibia, versus. saepibus in nostris parvam te roscida mala - dux ego vester eram - vidi cum matre legentem. alter ab undecimo tum me iam acceperat annus, iam fragilis poteram a terra contingere ramos. ut vidi, ut perii, ut me malus abstulit error ! incipe Maenalios mecum, mea tibia, versus. nunc scio quid sit Amor; duris in cotibus illum aut Tmaros aut Rhodope aut extremi Garamantes nec generis nostri puerum nec sanguinis edunt. incipe Maenalios mecum, mea tibia, versus. saevus Amor docuit natorum sanguine matrem commaculare manus. crudelis tu quoque, mater. crudelis mater magis, an puer improbus ille ? improbus ille puer; crudelis tu quoque, mater. incipe Maenalios mecum, mea tibia, versus. nunc et ovis ultro fugiat lupus, aurea durae mala ferant quercus, narcisso floreat alnus, pinguia corticibus sudent electra myricae, certent et cycnis ululae, sit Tityrus Orpheus, Orpheus in silvis, inter delphinas Arion. incipe Maenalios mecum, mea tibia, versus. omnia vel medium fiat mare. vivite silvae. praeceps aerii specula de montis in undas deferar; extremum hoc munus morientis habeto. desine Maenalios, iam desine, tibia, versus.

desine Maenalios, iam desine, tibia, versus. Haec Damon. vos quae responderit Alphesiboeus dicite, Pierides; non omnia possumus omnes. A. Effer aquam et molli cinge haec altaria vitta verbenasque adole pinguis et mascula tura, coniugis ut magicis sanos avertere sacris experiar sensus. nihil hic nisi carmina desunt. ducite ab urbe domum, mea carmina, ducite Daphnin. carmina vel caelo possunt deducere lunam, carminibus Circe socios mutavit Ulixi, frigidus in pratis cantando rumpitur anguis. ducite ab urbe domum, mea carmina, ducite Daphnin. terna tibi haec primum triplici diversa colore licia circumdo terque haec altaria circum effigiem duco. numero deus impare gaudet. ducite ab urbe domum, mea carmina, ducite Daphnin. necte tribus nodis ternos, Amarylli, colores; necte, Amarylli, modo et 'Veneris' dic 'vincula necto.' ducite ab urbe domum, mea carmina ducite Daphnin. limus ut hic durescit et haec ut cera liquescit uno eodemque igni, sic nostro Daphnis amore. sparge molam et fragilis incende bitumine laurus; Daphnis me malus urit, ego hanc in Daphnide laurum. ducite ab urbe domum, mea carmina, ducite Daphnin. talis amor Daphnin qualis cum fessa iuvencum per nemora atque altos quaerendo bucula lucos propter aquae rivum viridi procumbit in ulva perdita nec serae meminit decedere nocti, talis amor teneat nec sit mihi cura mederi. ducite ab urbe domum, mea carmina, ducite Daphnin. has olim exuvias mihi perfidus ille reliquit,

pignora cara sui, quae nunc ego limine in ipso, Terra, tibi mando; debent haec pignora Daphnin. ducite ab urbe domum, mea carmina, ducite Daphnin. has herbas atque haec Ponto mihi lecta venena ipse dedit Moeris - nascuntur plurima Ponto. his ego saepe lupum fieri et se condere silvis Moerin, saepe animas imis excire sepulcris atque satas alio vidi traducere messis. ducite ab urbe domum, mea carmina, ducite Daphnin. fer cineres, Amarylli, foras rivoque fluenti transque caput iace, nec respexeris. his ego Daphnin adgrediar; nihil ille deos, nil carmina curat. ducite ab urbe domum, mea carmina, ducite Daphnin. aspice, corripuit tremulis altaria flammis sponte sua, dum ferre moror, cinis ipse. bonum sit ! nescio quid certe est et Hylax in limine latrat. credimus ? an qui amant ipsi sibi somnia fingunt ? parcite, ab urbe venit, iam parcite carmina, Daphnis.